Mijn man kwam met zijn jonge minnares en gaf me zogenaamd grootmoedig slechts één uur om mijn spullen te pakken en uit zijn appartement te vertrekken; maar hij kon zich niet eens voorstellen wat ik daarna zou doen — en al snel kregen ze allebei veel spijt van hun daad.
Ik stond rustig de afwas te doen in de keuken. De avond was stil en gewoon, niets voorspelde problemen. Plotseling ging de deurbel. Op dat tijdstip kwam bijna niemand bij mij langs.
Ik liep naar de deur, opende hem… en bleef een seconde gewoon verstijfd staan.
Op de drempel stond Mark, mijn ex-man. Maar wat mij het meest verbaasde, was dat hij niet alleen was gekomen.
Achter hem stond een jonge vrouw. Ongeveer vijfentwintig jaar oud, niet meer. Lang blond haar, opvallende make-up en een kort geel jurkje.
Van verrassing kon ik niets zeggen en stapte automatisch opzij. Ze liepen het appartement binnen.
—Ben je doof geworden? —Mark knipte met zijn vingers voor mijn gezicht.
Ik knipperde met mijn ogen en probeerde te begrijpen wat er gebeurde.
—Wat?
—Je hebt één uur —zei hij koud—. Pak je spullen en ga hier weg.
Ik begreep niet meteen wat hij bedoelde.
—Sorry… wat?
Mark zuchtte geïrriteerd.
—Ik zei dat je je spullen moet pakken. Wij hebben dit appartement nodig.
Hij knikte naar het meisje.
—Dit is Emma. Mijn nieuwe vriendin. Mooi, toch?
Het meisje glimlachte licht en keek naar mij alsof ze een oud meubelstuk beoordeelde.
Mark en ik hadden bijna twintig jaar samen geleefd. We zijn iets meer dan een jaar geleden gescheiden.
Onze scheiding verliep rustig. Hij zei toen dat hij moe was van het huwelijk en een nieuw leven wilde beginnen.
Eerlijk gezegd was ik ook moe van zijn voortdurende ontrouw.
Toen we scheidden, verklaarde Mark grootmoedig dat hij het appartement aan mij liet. Tegen die tijd had hij al een nieuwe vrouw — een rijke zakenvrouw met wie hij snel ging samenwonen.
—Neem dit appartement maar —zei hij toen—. Wij hebben een betere woning.
En ik bleef hier rustig wonen. Blijkbaar heeft die rijke vriendin hem verlaten, en ik heb het gevoel dat Emma daar iets mee te maken heeft.
En nu stond hij bij mijn deur en eiste dat ik zou vertrekken.
Eerst wilde ik de politie bellen. Maar toen besloot ik eerst te zien hoe dit zou eindigen.
—Mark, laten we rustig praten —zei ik—. We hebben tenslotte twintig jaar samen geleefd.
Hij grinnikte spottend.
—We hebben niets te bespreken.
En sloeg demonstratief zijn arm om Emma’s middel.
—Emma, kies een kamer. Er zijn er maar twee. Eén met een balkon. Van de andere maak ik mijn kantoor.
—Ik wil die met het balkon —zei ze terwijl ze rondkeek in het appartement.
Op dat moment begreep ik dat het tijd was om een einde te maken aan dit circus. En ik deed iets waarna de minnares huilend mijn appartement verliet en mijn ex-man diep spijt kreeg van zijn brutaliteit.
—Wacht even —zei ik rustig—. Mark, laten we even naar de kamer gaan en praten.
Hij aarzelde een moment, maar knikte toen. We gingen de woonkamer binnen.
Ik sloot de deur en keek hem rustig aan.
—Dit appartement staat op mijn naam.
Hij wuifde het weg.
—Ach kom op.
—Jij stond hier zelf op toen je problemen kreeg met je bedrijf. Weet je de notaris nog? De documenten? De handtekeningen?
Mark zweeg.
Ik haalde een map met documenten tevoorschijn en opende die voor hem.
—Hier. Het appartement is volledig van mij.
Een paar jaar geleden kreeg hij ernstige problemen met zijn bedrijf en stelde hij zelf voor om het bezit op mijn naam te zetten zodat schuldeisers niets konden afpakken. Hij zei toen dat het tijdelijk was. Later ging zijn bedrijf volledig failliet.
Hij keek lange tijd naar de papieren en zuchtte zwaar.
Plotseling was al zijn zelfvertrouwen verdwenen.
—Ze hebben me eruit gezet —zei hij zacht.
—Wie?
—Sofia.
Nu werd alles duidelijk. Zijn rijke vriendin had hem eruit gegooid.
—En je besloot hier terug te komen? —vroeg ik.
Hij keek weg.
—Ik heb gewoon nergens om te wonen.
Ik sloot rustig de map.
—Mark, hier heb je niets. Volgens de documenten is alles van mij.
Hij probeerde iets te zeggen, maar kon de woorden niet vinden.
—Trouwens, de auto en het zomerhuis staan ook op mijn naam. Jij hebt alles zelf ondertekend toen je je bedrijf probeerde te redden.
Hij ging langzaam op de bank zitten.
—Emma weet het niet… —zei hij zacht—. Ze denkt dat alles perfect met me gaat.
Even kreeg ik zelfs een beetje medelijden met hem. Maar niet lang.
—Mark, jij hebt deze keuze zelf gemaakt. Jij hebt alles vernietigd wat we hadden. Nu is dit mijn leven en mijn huis.
Hij zweeg lang, stond toen op en liep naar de deur.
—We gaan —zei hij kort tegen Emma.
—Wacht… —zei ze verward—. Je zei toch dat dit jouw appartement was?
Mark antwoordde niet. Hij opende gewoon de deur en liep naar buiten.
Het meisje bleef nog een seconde verbaasd staan en liep toen haastig achter hem aan.
