De schoonmoeder duwde haar schoondochter van het dak van een hoge wolkenkrabber vanwege de erfenis, maar ze kon zich niet eens voorstellen wat er slechts een paar minuten later zou gebeuren.
Het feest op het dak van het kantoor begon rustig en zelfs een beetje plechtig. Medewerkers van een groot bedrijf waren samengekomen om de nieuwe directrice te feliciteren.
Niemand zei het hardop, maar iedereen wist dat deze vrouw nog maar een jaar geleden gewoon de vrouw van de eigenaar van het bedrijf was geweest, en nu directeur van een enorme organisatie was geworden.
Haar man stierf onverwacht. Een ongeluk nam zijn leven in één avond, en niemand kon meteen geloven dat het echt was gebeurd. Hij had geen testament nagelaten, omdat hij nog jong was en nooit aan de dood had gedacht.
Volgens de wet gingen al zijn bezittingen, bankrekeningen en het bedrijf zelf over op zijn wettige vrouw. Ze hadden geen kinderen, dus werd zij de enige erfgename en de enige persoon die het recht had het bedrijf te leiden.
Dit nieuws was een zware klap voor zijn moeder. De schoonmoeder was ervan overtuigd dat haar zoon altijd voor haar zou zorgen en haar nooit zonder een deel zou laten. Maar de wet stond aan de kant van de schoondochter.
In het begin probeerde de vrouw rustig te praten, maar later begonnen ruzies, beschuldigingen en eindeloze verwijten. De schoonmoeder zei steeds vaker dat de schoondochter alles had afgenomen wat bij haar familie hoorde.
De laatste druppel was het feest op kantoor. De werknemers besloten de benoeming van de nieuwe directrice te vieren en nodigden bijna iedereen uit die met het bedrijf te maken had. Een van de medewerkers besloot ook de schoonmoeder uit te nodigen, omdat hij dacht dat dat juist zou zijn.
De vrouw kwam in een zwart pak en sprak bijna niet met de gasten. Ze stond bij het raam, keek naar de mensen en wierp af en toe koude blikken naar haar schoondochter.
Toen de muziek zachter werd en een deel van de gasten naar het dak van de wolkenkrabber ging, liep de schoondochter naar de glazen rand om naar de avondstad te kijken.
De schoonmoeder kwam van achteren dichterbij.
Een paar seconden stonden ze zwijgend naast elkaar, en toen zei de vrouw zacht:
—Alles had aan onze familie moeten toebehoren.
De schoondochter draaide zich net om om te antwoorden, maar op dat moment duwde de schoonmoeder haar plotseling.
De gele jurk wapperde in de lucht en het meisje verloor haar evenwicht.
De schoonmoeder was ervan overtuigd dat als de schoondochter er niet meer zou zijn, de hele erfenis vroeg of laat naar haar zou gaan als enige familielid van de overleden eigenaar van het bedrijf.
Maar ze had geen idee wat er slechts enkele minuten later zou gebeuren.
Na een paar seconden klonken er geschreeuwen op het dak. De beveiliging van het gebouw rende al naar de rand.
De schoondochter viel niet meteen naar beneden.
Tijdens de val greep ze instinctief een metalen constructie van een serviceplatform dat zich enkele meters onder het dak bevond. Haar handen gleden over het koude metaal, de wind rukte aan haar jurk en haar benen hingen boven een enorme diepte.
Enkele werknemers zagen haar en begonnen om hulp te roepen.
De bewakers en twee mannen daalden snel via een technische trap af en binnen een minuut konden ze haar bereiken en op het platform trekken.
Het meisje beefde, haar handen zaten onder het bloed door snijwonden, maar ze leefde nog. Enkele minuten later stonden er al politieagenten en artsen op het dak.
Toen de schoondochter naar het ziekenhuis werd gebracht, opende ze even haar ogen en zei zacht tegen een politieagent:
—Alstublieft… laat haar niet gaan.
Op dat moment begreep de schoonmoeder voor het eerst dat haar plan was mislukt en dat er een heel ander leven op haar wachtte.
