Om haar baan niet te verliezen, stemde de verpleegster ermee in om een verlamde jongen te wassen: tijdens het wassen zag ze iets waardoor ze verstijfde van angst.
Na een klacht van een patiënt riep de hoofdarts haar naar zijn kantoor.
— Vanaf nu ben je een gewone verzorgende en ga je alleen nog patiënten wassen.
— Maar waarom doet u dit met mij? — probeerde de verpleegster te protesteren.
— Patiënten klagen voortdurend dat je de hele tijd op je telefoon zit en naar het scherm kijkt.
— Ja, maar ik heb een zieke dochter, ik moet weten hoe het met haar gaat.
— Dat kan me niets schelen. Doe wat ik zeg, anders kun je ontslag nemen.
De verpleegster had geen keuze en stemde toe. Op haar eerste dag kreeg ze de opdracht om naar de kamer van een jonge man te gaan en hem in bad te wassen.
De jongen had zijn bewegingsvermogen volledig verloren en kon alleen zijn nek en ogen bewegen. De laatste jaren had hij zich helemaal niet bewogen.
Ze ging de kamer binnen, keek naar hem en hielp met moeite de verzorger om hem naar de badkamer te brengen. Ze liet het bad vollopen, controleerde de temperatuur, voegde wat schuim toe en begon hem voorzichtig te wassen. Het was stil, alleen het geluid van water en haar ademhaling was te horen.
Maar plotseling zag de verpleegster iets wat haar met afschuw vervulde.
— O mijn God… dit kan niet…
De jonge man — die zich al jaren niet kon bewegen — greep haar plotseling bij haar dij.
— Mijn God! — schreeuwde ze terwijl ze achteruit sprong. — Wat doet u?!
Ze dacht dat de patiënt zich ongepast gedroeg, maar verstijfde toen ze zich herinnerde dat hij volledig verlamd was onder zijn nek.
— Heeft u dat gedaan? — vroeg ze met trillende stem.
— Nee… — zei hij zacht. — Ik heb niets gedaan…
— Maar u greep me net vast!
— Ik kan niet… ik voel niets…
In paniek riep de verpleegster een arts. Enkele minuten later kwam de hoofdarts de kamer binnenstormen. Hij onderzocht de patiënt, raakte zijn arm aan en riep plotseling:
— Dit kan niet! Ik was ervan overtuigd dat al zijn zenuwen afgestorven waren!
Hij keek naar de vrouw:
— U hebt per ongeluk zijn elleboogzenuw geraakt. Het was een reflex! Dit betekent dat de beweging in zijn ledematen hersteld kan worden!
De verpleegster stond daar, niet gelovend wat ze zag. De arts voegde zachter toe:
— U heeft zojuist zijn leven gered. Als we met revalidatie beginnen, kan hij terugkeren naar een normaal leven.
De vrouw bedekte haar mond met haar hand — tranen verschenen in haar ogen. Die dag begreep ze voor het eerst dat zelfs een toevallige aanraking een wonder kan worden.
