De dorpsbewoners zagen een enorme tijger die aan een rots bij een waterval hing en schoten hem te hulp, zonder te vermoeden wat de tijger zou doen na zijn redding.
— Kom snel! Daar is een tijger! Een enorme tijger bij de waterval! — riep de oude visser Samir terwijl hij het dorpsplein op rende.
De mannen die bij de winkel zaten, lachten eerst. Sommigen dachten dat hij overdreef, anderen dat hij zich had vergist. Maar Samir zag er echt bang uit: zijn handen trilden, zijn kleren waren nat en hij hijgde zwaar.
— Hij gaat vallen! — riep hij. — Als hij valt, verscheurt de krokodil hem meteen!
Na deze woorden werd het stil.
Iedereen wist dat er onder de waterval een enorme oude krokodil leefde. Zelfs jagers waren bang voor hem. Men had gezien hoe hij wilde dieren onder water trok.
Binnen enkele minuten renden de mannen met touwen en stokken naar de waterval.
Daar zagen ze de tijger: hangend aan gladde stenen boven de afgrond, terwijl het water hem naar beneden sloeg.
En onder hem draaide de krokodil rond, wachtend.
— Hij wacht op hem… — fluisterde iemand.
De tijger gleed verder naar beneden en brulde.
— Nu of nooit! — riep Rahim.
— Ben je gek?! — riep een ander. — Hij zal ons doden!
Maar Rahim ging al vooruit. De anderen volgden.
De tijger gromde eerst, maar werd toen plots rustig, alsof hij begreep dat ze hem hielpen.
De krokodil kwam dichterbij.
— Trek! Sneller! — riep Samir.
Een man greep de poot van de tijger en gleed bijna mee.
De krokodil versnelde.
Met hun laatste kracht trokken de mannen — en op het laatste moment slaagden ze erin de tijger naar boven te krijgen.
Iedereen sprong achteruit.
Maar wat de tijger daarna deed, schokte iedereen…
Hij viel niet aan.
Hij stond op, keek hen aan en liep naar Rahim.
Vrouwen schreeuwden.
Maar de tijger duwde zacht zijn kop tegen Rahims schouder — alsof hij hem bedankte.
Daarna draaide hij zich om en verdween in de jungle..
De dorpelingen bleven staan, in ongeloof.
Maar dit was niet het einde…
Een paar dagen later klonk zijn brul opnieuw in de nacht…
