Om wraak te nemen op zijn vrouw, verkocht de man zijn deel van het huis aan de eerste de beste dakloze die hij tegenkwam, en vloog hij zelf met zijn minnares naar zee. Maar hij had geen idee welke verrassing zijn vrouw voor hem in petto had.
— Maak kennis, lieverd, dit is onze plaatselijke zwerver —zei de man met een smerige grijns, terwijl hij de deur wijd opende en een magere, baardige man in een oude jas het appartement binnenliet.— Vanaf nu zal hij in ons huis wonen. Geef hem te eten, was hem, geef hem nieuwe kleren. Je kunt zelfs met hem trouwen.
— Wat doe je? Waar heb je het over? —verbleekte de vrouw.
— Ik ben je zat —wuifde hij haar weg.— Ik ga bij een andere vrouw weg, een jongere en mooiere vrouw. En jij rot hier maar weg, het kan me niet schelen. Van dit huwelijk wilde ik alleen maar een zoon, en die is al volwassen, mijn leven ligt nog voor me. Dag, lieverd.
De dag ervoor had de man haastig een contract geregeld bij een bevriende notaris: zijn helft van het appartement verkocht hij inderdaad aan de “eerste de beste” — een dakloze man Victor, die hij bij een supermarkt had opgepikt en gekocht had voor een fles en een paar duizend.
De man dacht dat het een geniale wraak was: de vrouw moest nu volgens de wet de woning delen met een zwerver. Nadat hij Victor een verschrompelde map met documenten had overhandigd, smeet hij de deur dicht en zat een paar uur later al in het vliegtuig naast zijn opgemaakte minnares, dromend van de zee en een nieuw leven.
Maar toen de man terugkwam, wachtte hem een verschrikkelijke wraak van zijn verlaten vrouw.
Vervolg in de eerste reactie.
Toen de deur achter hem dichtsloeg, stond de vrouw een paar minuten gewoon in de gang, luisterend naar de druppende kraan in de badkamer. Daarna haalde ze diep adem en draaide zich naar de gast.
— Hoe heet u? —vroeg ze vermoeid.
— Victor —antwoordde de man ongemakkelijk wiebelend.— Ik… ik ga wel weg, als dat moet.
— Nee, Victor —zei de vrouw zacht.— U gaat nu douchen, iets eten, en daarna praten we wel.
Een paar uur later zat er voor haar niet meer een vuile zwerver, maar een vermoeide, maar heel gewone man in haar oude trainingsjack. De vrouw legde de papieren die hij in zijn handen had verfrommeld op tafel.
— Begrijpt u —zei ze—, volgens de papieren bent u nu eigenaar van de helft van het appartement… maar u weet zelf ook dat ze u alleen maar hebben gebruikt.
Victor sloeg schuldbewust zijn ogen neer.
— Hij zei dat het hem niets kon schelen, als hij uw leven maar kon verpesten…
— Mij kan niet alles niets schelen —antwoordde de vrouw vastberaden.— Laten we dit doen: ik help u van de straat af, regel een kamer voor u in een opvangcentrum, koop kleren voor u, en u draagt dit aandeel aan mij over. Eerlijk.
Een week later zaten ze al bij de notaris. Victor tekende de schenking, kreeg van haar een behoorlijk bedrag geld en een doorverwijzing naar een revalidatiecentrum.
De vrouw hield zich ondertussen met andere zaken bezig: ze stopte de spullen van haar man in vuilniszakken en gaf ze aan hetzelfde opvangcentrum, en zette de auto op haar naam.
Ze belde zelf naar zijn kantoor: legde rustig uit dat haar man zich de laatste tijd vreemd gedroeg, belangrijke dingen vergat, eigendommen voor een habbekrats verkocht, zijn gezin in de steek had gelaten en naar de verre horizon was gevlogen. Het management trok snel conclusies: de “onbetrouwbare” werknemer werd tijdelijk geschorst en daarna ontslagen.
De man kwam hier pas twee weken later achter, toen het geld aan zee op was en zijn kaart plotseling niet meer werkte. De minnares, die het niet langer uithield, was eerder vertrokken — ze had geen behoefte aan problemen.
Beledigd en woedend keerde hij terug naar huis, ervan overtuigd dat hij nu “iedereen op zijn plaats zou zetten”. Maar toen hij bij de ingang kwam, herkende hij zijn eigen huis niet: er zat een ander slot op de deur van het appartement.
