De dienstmeid werd geroepen om de prins te wassen, maar zodra ze zijn laatste kledingstuk uittrok, deinsde ze geschrokken achteruit van wat ze zag.
Isabella liep door de lange gang, terwijl ze probeerde haar rug recht te houden en geen zenuwen te tonen. Haar eenvoudige linnen jurk was schoon en gestreken, en haar blote voeten voelden de kou van de stenen vloer.
Ze begreep nog steeds niet waarom juist zij plotseling was opgeroepen om voor de prins te zorgen.
De bedienden hadden al onder elkaar gefluisterd. Iedereen kende het lastige karakter van prins Leon: hij was trots, autoritair en toonde zelden geduld tegenover degenen die lager in rang waren.
Daarom maakte het persoonlijke verzoek van hem Isabella nog nerveuzer.
Toen de zware deuren opengingen, werd ze begroet door het warme licht van kaarsen, de geur van was en een lichte geur van wierook. Aan het einde van de kamer zat prins Leon zelf.
Zijn stoel met hoge, gebeeldhouwde rugleuning leek meer op een kleine troon, en zijn zelfverzekerde houding benadrukte de positie van een man die gewend was bevelen te geven.
Hij keek haar zwijgend aan en gebaarde kort dat ze dichterbij mocht komen.
Isabella haalde diep adem en liep naar hem toe. Het was haar taak om een bad voor hem klaar te maken en hem te helpen zich te verzorgen.
Ze probeerde haar blik niet op te heffen, voerde de opdracht rustig en voorzichtig uit, hoewel de spanning in haar bleef groeien.
Toen het meisje de prins zijn laatste kledingstuk begon uit te trekken, zag ze plotseling iets wat ze totaal niet had verwacht.
Isabella bleef als aan de grond genageld staan.
Enkele seconden lang vergat ze zelfs waar ze was. Haar gezicht veranderde en haar vingers kneedden onwillekeurig de stof in haar handen.
In de kamer viel een zware stilte. Isabella begreep met afschuw dat ze zojuist een geheim had ontdekt dat de prins zorgvuldig voor iedereen verborgen had gehouden.
Het vervolg en het tweede deel staan in de eerste reactie.
Isabella keek met afschuw naar de oude littekens die onder zijn middel te zien waren. Ze waren al lang genezen, maar de vele fijne strepen maakten duidelijk dat de prins ooit met de zweep was gestraft. Aan hun uiterlijk was te zien dat deze wonden uit zijn kindertijd stamden.
Het meisje voelde hoe het bloed in haar aderen stolde. Ze wilde iets vragen, maar durfde haar mond niet eens open te doen.
Leon merkte haar angst op en zei rustig:
— Nu begrijp je waarom ik niemand dit laat zien.
Isabella knikte zwijgend.
— Ik kan niet toestaan dat iedereen mijn verleden kent —vervolgde de prins—. Als dit geheim uitlekt, zullen de gevolgen te ernstig zijn. Dus vanaf vandaag help jij me met mijn bad. En je vertelt niemand wat je hebt gezien.
Isabella voelde haar handen trillen. Ze wist heel goed dat dit niet zomaar een bevel was. Als iemand erachter zou komen dat zij het geheim van de prins had onthuld en aan anderen had verteld, zou de straf verschrikkelijk kunnen zijn.
Ze knikte opnieuw angstig, zonder een woord te zeggen.
Leon draaide zich om, en Isabella sloeg langzaam haar ogen neer. Nu wist ze iets van de prins wat niemand mocht weten.
En vanaf dat moment was haar taak niet alleen om voor hem te zorgen.
Ze moest een geheim bewaren waarvan haar eigen leven afhing.
