In de schoolkantine begon een brutale leerling de nieuwkomer te pesten en gooide zijn eten samen met het dienblad op de grond, maar hij kon zich niet eens voorstellen wat er enkele minuten later met hem zou gebeuren.
In de kantine was het altijd lawaaierig. Sommigen lachten, anderen zochten snel een plek, weer anderen droegen hun dienblad voorzichtig. Voor de meeste leerlingen was het gewoon een lange pauze. Maar iedereen kende één regel: als Alex in de buurt is, kun je hem beter vermijden.
Alex was eraan gewend dat hij bijna alles kon doen. Zijn vader was rijk en invloedrijk.
Leraren vermeden conflicten met hem, en leerlingen zwegen liever. Bovendien was Alex sterk en sportief.
Hij vond altijd een nieuw doelwit. De ene dag maakte hij iemand belachelijk, de volgende dag vernederde hij iemand voor de klas.
Toen Leo op school kwam, viel hij Alex meteen op. Leo was rustig en probeerde niemand te imponeren.
Al snel gingen er geruchten dat hij geen vader had en dat zijn moeder als kassière werkte. Voor Alex was hij een perfect slachtoffer.
Eerst observeerde Alex hem alleen. Hij maakte gemene opmerkingen, maar Leo reageerde nauwelijks.
Alles veranderde tijdens een les. Alex wist het antwoord niet, maar Leo wel.
Tijdens de pauze kwam Alex met zijn vrienden op Leo af.
Hij deed alsof hij hem niet zag en stootte hem. Het dienblad wankelde.
—Kijk uit waar je loopt —riep Alex luid.
—Jij stond in mijn weg —antwoordde Leo rustig.
Dat maakte Alex nog bozer.
—Denk je dat je slim bent? —spotte hij.
Hij keek naar het eten.
—Is dat wel van jou?
De anderen keken weg.
—Ik hoorde dat je moeder kassière is. Mensen zoals jij moeten hun plaats kennen.
Leo zweeg.
—Jij en je moeder moeten hier weg —zei Alex.
Hij sloeg tegen het dienblad. Het eten viel op de grond.
Leo bukte zich en begon het op te rapen.
—Dat is jouw plek —zei Alex.
Maar toen gebeurde iets onverwachts.
Leo stond op en keek hem recht aan.
—Ben je klaar? —vroeg hij rustig.
—Wat ga je doen? —lachte Alex.
Leo bewoog snel. Toen Alex hem wilde duwen, draaide Leo zich weg, greep zijn arm en gooide hem op de grond.
De kantine werd stil.
Leo keek hem rustig aan.
—Een rijke vader geeft je niet het recht om anderen te vernederen.
Hij pauzeerde en zei:
—Probeer het de volgende keer nog eens.
